New Page 1

De controle

 

Mijn verhaal begint op dinsdag 24 augustus 2004, ik moest voor een structurele echo en op controle bij mijn gynaecoloog. Ik was toen bijna 32 weken zwanger.

De echo werd gemaakt, omdat onze Demi van toen bijna 3 jaar, een zuurstoftekort heeft gehad tijdens de zwangerschap en na de bevalling.

Daardoor is zij nu Meervoudig Complex Gehandicapt en heeft ze een moeilijk instelbare epilepsie.

Dat is ook de reden, dat ik tijdens mijn tweede zwangerschap direct onder strenge controle moest in het Erasmus MC/Sophia Kinderziekenhuis.

 

Die dag was de echo uitstekend, niks aan de hand. We wisten inmiddels wel dat we een knulletje gingen krijgen. Alles zag er prima uit, zijn gewicht werd geschat op ong. 2200 gram met een zwangerschapsduur van bijna 32 weken.

Na de echo dus naar de gynaecoloog. De routinevragen werden gesteld, en de bloeddruk gemeten. Ik maakte me nergens druk om, want ik voelde me prima !!

Toch bleek mijn onderdruk wat hoger te zijn (90) en voor de zekerheid wilde hij ook mijn urine even testen. Dus met een potje naar het toilet, en wat bleek later…eiwitten in mijn urine.

Balen zeg !! Maar, zei mijn gynaecoloog, maak je niet druk..misschien is er niks aan de hand.

Het kan zijn dat je een blaasontsteking hebt of hebt gehad en dat dat nog te zien is in je urine.

Hij zei ook nog, dat ik er zo goed uit zag dus hij maakte zich echt geen zorgen.

Dus ik moest naar huis, mijn tas inpakken en als een speer terugkomen naar het Sophia Kinderziekenhuis.

In ieder geval een opname van minimaal 48 uur.
New Page 1

Observatie

 

Eenmaal in het ziekenhuis begonnen ze met urine opvangen, 24 uur lang. Dit om te kijken hoeveel eiwitten er in zaten, en of het echt een zwangerschapsvergiftiging zou zijn of een verontreiniging door evt. een blaasontsteking.

Na die 24 uur bleek dus dat ik enorm veel eiwitten had, en dus moest ik blijven. En met een beetje pech (of geluk natuurlijk..want hoe langer ons kindje kon blijven zitten hoe beter natuurlijk) moest ik blijven tot 38 weken.

Ook kreeg ik vanaf die dag iedere dag een prik tegen trombose, in mijn been.

Maar goed, ik voelde me prima, had een leuke meid naast me liggen (met precies dezelfde klachten) en wat moet, dat moet.

Er werd ook gestart met medicijnen tegen de hoge bloeddruk.

Daar ben ik erg suf van geweest de eerste twee dagen, heb alleen maar liggen slapen.

Zo ging er een week voorbij, iedere dag een aantal keren bloeddruk meten, iedere dag een ctg-scan en steeds maar weer die vragen van de verpleegsters: ‘heb je pijn in je middenrif, zie je sterretjes, heb je tintelende vingers enzo..enzo..’ (werd er een beetje moe van, ik had nergens last van..laat me toch!)

Achteraf begreep ik maar goed waarom ze dat constant kwamen vragen.


New Page 1

Na 1 week

 

Precies een week na de opname ging het mis.

Ik werd ‘s-nachts wakker van, wat ik dacht, brandend maagzuur. Ik kreeg van de verpleegster een heel vies drankje en als het met een half uurtje niet minder werd moest ik weer eventjes bellen. Het werd dus niet minder, mijn bloeddruk werd niet hoger dus toch maar proberen te slapen. ‘sOchtends om zeven uur kreeg ik pijn in mijn middenrif/ribben (het welbekende bandgevoel) en pijn in mijn rug tussen de schouderbladen. In een mum van tijd werd de pijn echt ondragelijk, ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. Ook moest ik gigantisch spugen.
New Page 1

Het slechte nieuws

 

Het spugen hielp wel iets, en meteen moest ik aan het ctg. Met ons mannetje was alles goed. Maar met mij ging het steeds slechter. Tussendoor ook nog snel Hans gebeld, dat ie maar heel snel moest komen. Er kwamen meteen een aantal artsen naar mij toe om infusen aan te brengen, omdat mijn bloeddruk gigantisch omhoog ging ondanks de medicatie die ik al een aantal dagen slikte. Mijn onderdruk was nu 120. Ik kreeg ook een arterielijn om zo een zuivere meting te krijgen van mijn bloeddruk. Ook kwam er nog iemand een hartfilmpje maken om te checken of ik die bloeddrukverlagende middelen wel mocht hebben via het infuus. Dat kon gelukkig. Dus uiteindelijk met alle draadjes en naalden aan en in mijn armen werd ik naar de Intensive Care gebracht. Ik had dus het HELLP-syndroom.


New Page 1

De operatie

 

Tussendoor hebben ze ook nog een hersenfilmpje gemaakt (dit heb ik niet meer zo bewust meegemaakt, ik was helemaal van de wereld) om te kijken of ik geen hersenbloeding had gehad of ging krijgen, of dat er beschadigingen waren aan mijn aderen. Ik kreeg ook twee longrijpingsprikken, voor het geval dat onze zoon te vroeg geboren zou worden.

Ze wilde toch zo lang mogelijk wachten met het inleiden van mij, omdat iedere dag langer in de buik voor onze knul was meegenomen. Er werd zelfs nog gesproken over een natuurlijke bevalling…(ik kon me er niks meer bij voorstellen…hoe had ik dat moeten doen ??)

Maar het ging met mij steeds slechter en slechter, ik zat tegen een coma aan, en op een gegeven moment besloten ze om een keizersnede te gaan doen.

Mijn bloedplaatjes waren zodanig geminderd, dat ik eerst twee zakken bloedplaatjes kreeg en meteen daarna als een speer de operatiekamer in.

Heel angstig, ik moest onder gehele narcose en dus ben je bij bewustzijn tot het laatste moment. Dus alle voorbereidingen voor de operatie maak je heel bewust mee. Heel griezelig.

Tijdens de operatie bleek mijn hartslag enorm te zakken en mijn bloeddruk bleef heel hoog, en ik verloor heel veel bloed.

Heb toen een bloedtransfusie gehad, en ‘smiddags 3 September om half 1 is onze zoon Max geboren, na een zwangerschap van 33 weken.


New Page 1

De overplaatsing

 

Hij woog 1740 gram en was ong. 40 cm lang. Hij was zo gezond als een vis, maar moest natuurlijk nog wel, naar de afdeling Neonatologie, en de couveuse in.
Ik kwam heel erg moeilijk uit de narcose en ze vreesde voor mijn leven. Allerlei artsen kwamen bij mij om te overleggen en ze hebben van alles uit de kast moeten halen om mij weer bij bewustzijn te brengen. Uiteindelijk kwam ik bij (na een aantal uren) en gelukkig had ik een morfine-pompje wat ik zelf kon bedienen, want wat had ik een pijn. Teruggekomen op de Intensive Care ging het met het uur wat beter met me. Het gevaar was geweken, want niet heel vaak kwamen de nare dingen die bij HELLP horen nog terug na de bevalling.

Maar bij mij dus wel…na 72 uur namen weer mijn bloedplaatjes enorm af en kreeg ik weer vreselijke pijnen in mijn rug en bij mijn middenrif. Ik kreeg weer wat andere medicijnen erbij en toen uiteindelijk na een paar dagen knapte ik weer redelijk op.

Omdat Max het zo goed deed, werd hij overgeplaatst naar een ander ziekenhuis op de Neonatologie en ik ging met hem mee.


New Page 1

2 Maanden na de geboorte

 

Ik zelf mocht na een weekje naar huis en Max heeft uiteindelijk nog geen drie weken in het ziekenhuis gelegen. Hij mocht dus lekker snel met ons mee naar huis.

Na mijn ontslag uit het ziekenhuis ben ik nog een aantal maanden onder controle geweest bij mijn gynaecoloog.

Ook heb ik nog een EEG (hersenfilmpje) moeten laten maken omdat ze bij het eerste EEG afwijkingen hadden gezien.

Het tweede EEG was gelukkig goed, geen afwijkingen meer.

Ook heb ik nog een uitgebreid bloedonderzoek moeten doen of dat mijn bloedplaatjes weer in orde waren, en of mijn lever en nieren er niks aan over hadden gehouden.

Dit was twee maanden na de geboorte van Max, mijn bloedplaatjes waren tóen nog niet helemaal in orde.

Inmiddels is dat helemaal goed gekomen.


New Page 1

Naslag, en de foto's

 

Er komt nog wel dat het hele gebeuren ook geestelijk nog verwerkt moet worden, en niet te vergeten heeft Hans natuurlijk ook nog het een en ander te verwerken.

Maar goed, met z’n allen komen we er uiteindelijk wel weer bovenop maar het valt lang niet altijd mee.

Achteraf heb ik mijn leven, en die van mijn zoon, aan mijn gynaecoloog te danken.

Omdat hij mij toch maar voor de zekerheid heeft laten opnemen en er niet te makkelijk over heeft gedacht is het gelukkig allemaal goed afgelopen.

Je hoort te vaak verhalen over verloskundigen/dokters die het allemaal maar afwimpelen en zeggen dat je maar een paracetamol moet nemen of je naar huis sturen met het verhaal dat het er bij hoort, al die klachten als je zwanger bent.

Voor mijn gevoel was ik op de beste plek die ik me maar kon wensen.

Het Sophia Kinderziekenhuis staat er om bekend veel van het HELLP-syndroom af te weten.

Er was veel kennis maar wat ook erg belangrijk was, veel medeleven.

Fantastische verpleegsters, die ontzettend goed voor mij hebben gezorgd.

Als ik er op terugkijk, merk ik dat het nog lang niet allemaal verwerkt is.

Het moeilijke van het hele gebeuren is, dat de buitenwereld er heel makkelijk over denkt.

Iedereen is het inmiddels weer vergeten, en begrijpen niet dat het voor mij nog iedere dag best moeilijk is.

Het is tenslotte alweer bijna twee jaar geleden, maar nog iedere dag heb ik last van de gevolgen die ik van het HELLP heb overgehouden.

Veel hoofdpijn, concentratie-problemen, en af en toe extreem vermoeid.

Ook kan ik niet veel meer onthouden, en ben ik van mijn ziekenhuisopname hele stukken kwijt.

Maar ondanks dat, ben ik dankbaar dat ik er uiteindelijk zo goed vanaf ben gekomen.

Want het HELLP kan veel ergere gevolgen hebben…