New Page 1

Aanvallen:

 

Na de uitspraak van de kinderarts begonnen in die periode bij Demi ook de ‘aanvallen’

De eerste die ik zag, was toen zij na een middagdutje leek wakker te schrikken en heel schokkend, met open ogen zonder blik, heel verstijfd in haar bedje lag te schudden op haar zij.

Ik schrok me rot, wist niet wat ik zag !!

Toen een tijd niks, en ineens gebeurde het ook in de auto in haar stoeltje.

En alle keren was ik de enige die het had gezien, dus ik zat me een partij druk te maken terwijl niemand wist waar ik het over had.

Tijdens een telefonische afspraak die ik had met onze kinderarts vertelde ik van de aanvallen.

Hij vertelde meteen dat hij dacht aan epilepsie.

Er werd een afspraak gemaakt voor een EEG.

Dat was een zware beproeving voor ons, want ze deden niet echt kindvriendelijk en Demi haar hele hoofdje zat onder de wondjes en ze bloedde best flink.

Uit die EEG kwam niks.

En dus gingen we maar door met die ‘aanvallen’ en het werden er steeds meer.

Zeker twee keer per dag, ‘smiddags met het dutje en ‘savonds na een uurtje slapen kreeg ze ook een aanval.

Inmiddels waren wij wel al gestart met Depakine, maar dat hielp dus niet.

Het was een vreselijke toer om dat ook bij Demi naar binnen te krijgen, hele gevechten hebben we gehad en uiteindelijk spuugde ze negen van de tien keer echt de longen uit haar lijf.

Wat een toestand was dat zeg.

We hadden ook Stesolid gekregen, om haar te geven als een aanval langer zou duren als vijf minuten, en 1 keer hebben wij dat ‘savonds ook gedaan.

Daar schrokken we zo van, Demi was helemaal van de wereld in een hele korte tijd.

Heel beangstigend was dat.

Achteraf bleek dus dat Demi niet tegen Stesolid kan, maar dat is nog te lezen verderop